Oh what a ride.

Wow.

Ήξερα ότι η ενασχόληση με το δικτυακό μάρκετιγκ θα ήταν ένα emotional roller coaster αλλά, έχοντας ζήσει ορισμένα σκαμπανεβάσματα χωρίς ιδιαίτερα δράματα, δεν φανταζόμουν ότι οι κατηφόρες του θα μπορούσε κάποτε να είναι τόσο ΑΠΥΘΜΕΝΕΣ.

 

Νόμιζα ότι τα low points ήταν η είσπραξη οχιών ("όχι") από τους φίλους και συγγενείς σου. Νόμιζα ότι ήταν η απογοήτευση από τη μη στήριξη του συζύγου. H δυσκολία από την έλλειψη χρόνου.

 

ΧΑΧ! Dig this: να σε κατηγορούν οι φίλοι μεταξύ τους ΚΑΙ στον σύζυγο ότι τόλμησες να τους πουλήσεις ναρκωτικά το κορμί σου τα παιδιά σου μιλήσεις για τη δουλειά σου. Και να ωρύεται σ’ εσένα ο σύζυγος για την προσέγγισή σου και ότι πρέπει να είσαι πιο προσεχτική με αυτή τη πελλάρα που θέλεις να κάμνεις, χωρίς να περνά από το μυαλό του ότι το πρόβλημα εν άλλοι που το έχουν.

 

Τον τζιαιρό που έρχονταν οι άλλοι να μου πουν να κάμνουμε μπομπονιέρες τζιαι μαλακοσκουλαρίτζια τζιαι να τα πουλούμε, ήταν καλά! Τον τζιαιρό που μου εδιούσαν ένα κατάλογο με καδένες τζιαι ρολόγια τζι ελαλούσαν μου "Παράγγειλε!" ήταν καλά! Τον τζιαιρό που έκαμνεν η νούννα της κουνιάδας της συνύφισσάς τους επίδειξη Ττάπερ τζι εκαλούσαν με, ήταν καλά! Όταν επήα εγώ να τους πω για μια δουλειά που ήβρα, κάμνουν όπως τες μυξοπαρθένες που τες εβιάσαν ομαδικά, παρά φύσιν και κατ’ επανάλειψη!

 

Η στιγμή που είχα το σύζυγο μπροστά μου να με επικρίνει που επήα να τους πουλήσω ναρκωτικά το κορμί μου το κορμί του τα παιδιά μας δείξω τη δουλειά που ανακάλυψα, τζιαι να μου λαλεί για την προσέγγιση που μου εμάθαν στην «κατήχηση» που πάω κάθε τόσο, ήταν για μένα το all time low moment μου. I felt SO alone, αν ήταν κάτι άλλο I could very well just quit.

 

Γιατί ποτέ δεν ήμουν ο άνθρωπος που σκίζεται να αποδείξει τον εαυτό του στους άλλους. Αν, πιχί, δεν πιστεύεις ότι θα τα καταφέρω, τότε απλά δεν θα τα καταφέρω γιατί δεν θα μπω στον κόπο να σε διαψεύσω. Δεν με ενδιαφέρει να σε διαψεύσω. Think of me what you may.

 

Αυτή τη φορά όμως, έκαμα τους visualize να με ξαναπαίρνουν στο στόμα τους για να σχολιάσουν ότι σταμάτησα με «τζείνη την πελλάρα», τζιαι ότι «κάποτε κάποιοι εγελάσαν μου τζιαι εβάλλαν με να πηαίννω σε φίλους και μη τζιαι να τους πουλώ πυραμίδες τζιαι πελλάρες», τζιαι «ευτυχώς που εκατάλαβα το λάθος μου». Επίσης έκαμα visualize τη ζωή μου χωρίς την WV τζιαι εσηκωστήκαν ούλλες οι τρίshιες της τζιεφαλής μου ίshια πάνω: ήταν η κουβέντα blue pill or red pill, με το μπλε να είναι η ζωή που είδα να συμβαίνει στη WV και το κόκκινο να είναι η ζωή με τες μαζοχιστικές συζητήσεις για την ανεργία, την Τρόικα και τες περικοπές. *SHIVERRRR* Brrrrrrrrrrrrrrr, σηκώνεται το ΔΕΡΜΑ μου ολόκληρο!!!

 

 

 

 

Ξέρω ότι εξαναείπα πως θα το κυνηγήσω αδίστακτα. Τώρα, όμως, I have a WHY big enough. Είμαι πολλά κτητζιασμένη τζιαι πολλά μακριά που το blueprint της ζωής που θέλω!!!